عزیزم بدار...

خدای عزیزم،مریم نیستم...

نه آنقدر عابد که بر روی سجادهم مائده ای از آسمان بفرستی

و نه آنقدر زاهد که روی دستم بگیری و برای خودت نگاهم داری

تو اما خدای همان مریمی

خدای لحظات گریان مریم...خدای لحظات رنج و درد مریم...

خدای لحظات" کاش مرده بودم و هیچکس مرا به یاد نمیآورد..."

و تو حوابش دادی که: " مریم من...بخور...بنوش...

چشمت را روشن بدار مریم من...اندوهگین مباش دخترکم..."

تو را به واسطهی خدایی ات برای مریم شناختم

و حالا خوشم به رحمتتکه به واسطه مریم ِ تو، من هم بشنوم:

"اندوهگین مباش ...

بخور و بنوش...

چشمت را روشن بدار عزیزکم..."

خدای عزیز،عزیزم بدار...