ریحانه

...

هر چقدر که می توانی صبور باش، آرام و صبور... نه اینکه غصه ها را رج به رج ، ردیف به ردیف ، بچینی توی دلت و دم نزنی و غمباد بگیری و آن وقت بگویی که صبورم صبور باش یعنی: آنقدر فتیلۀ چراغِ توکلت را بالا بکشی، که نور آرامش حضورش تمام دلت را روشن کند تمام دلت را به امید فردا که نه به امنیت همین لحظه، به شیرینی همین الان روشنِ روشن کند . . بگذار گریه هایت که تمام شد آفتاب مهربانی اش بتابد به گوشه گوشۀ ...